CRVENA ZVEZDA i klubovi u okviru njenog Sportskog društva oduvek su bili medijska baza Timočana u istočnoj Srbiji, najvećem geografskom području u Republici, njihova najveća ljubav, radost i tuga na takmičarskim poligonima, epicentar viteškog nadmetanja, ushićenje zbog trijumfa crveno-bele boje na borilištima, ubrzani damari njihovih srca zbog osvojenih trofeja i susreta sa sportistima i dragim osobama iz bastiona u Ljutice Bogdana na beogradskom Topčiderskom brdu… Još od posleratnih nedaća i formiranja najbrojnije i najtrofejnije, crveno-bele sportske porodice u Srbiji turbulentne 1945. godine, žitelji gradova i naselja u Timočkoj krajini podarili su svoju dušu Crvenoj zvezdi i do danas joj ostali verni. I nikada se nisu pokajali i zažalili, jer Zvezda im je višestruko uzvraćala ljubav pobedničkim trofejima, titulama, pobedama i peharima, darivala im mnogo više osmeha nego tugovanja, unosila radost u njihove domove i srca.
Susreti sa Zvezdom
Od formiranja, Sportsko društvo Crvena zvezda imalo je brojne kontakte sa
klubovima i sportistima iz Timočke krajine. Naravno, u tim susretima sa timočkim, a posebno i najviše sa zaječarskim ekipama, dominirali su fudbaleri našeg višestrukog državnog prvaka, mada nisu bili retki ni mečevi sportista iz ostalih klubova bogate Zvezdine porodice.
Kontakata između Zvezdinih i timočkih sportista bilo je i ranije, ali je prvi veliki događaj registrovan 11. juna 1969. godine, na Gradskom stadionu pod Kraljevicom, kada je, pred više od 7.000 raspoloženih zaječarskih ljubitelja fudbala, u egzibicionom meču, u okviru proslave 50-godišnjice postojanja Timoka, Crvena zvezda deklasirala domaćeg srpskoligaša sa 7:2. Golove u ovom atraktivnom duelu za ekipu višestrukog državnog prvaka postigli su Klenkovski u 18, Ostojić u 25, 29. i 37, Vojin Lazarević u 34, Krivokuća u 70. i Dušan Lazarević u 86. minutu, a čast Timoka spasao golovima kasniji igrač Partizana Ivica Pogarčić u 22. i 83. minutu. Trener Zvezde, proslavljeni Miljan Miljanić, Zaječarcima je suprotstavio tada najjači sastav: Dujković, Ćorić, Jevtić, Pavlović, Dojčinovski, Klenkovski, Antonijević, Ostojić, Vojin Lazarević, Marković i Džajić, a u drugom poluvremenu su zaigrali i golman Racić, Trifke Mihajlović i talentovani Dušan Lazarević.
Izuzetno svečano bilo je na prijateljskom meču povodom Dana oslobođenja
Zaječara, kada je 5. septembra 1972. godine gostovao višestruki državni prvak – Crvena zvezda. Ovaj meč je odigran i u čast Mome Đokića, proslavljenog jugoslovenskog državnog reprezentativca i prvog posleratnog trenera zaječarskih fudbalera. Fudbalskom spektaklu na Gradskom stadionu pod Kraljevicom prisustvovali su i brojni ugledni gosti iz našeg glavnog grada: Mikica Arsenijević i Đorđe Vujadinović – članovi državnog tima koji je u Montevideu (Urugvaj) na Svetskom fudbalskom prvenstvu 1934. godine, osvajanjem četvrtog mesta, ostvario dotad najveći međunarodni uspeh, Bora Jovanović – jedini sportski izveštač sa tog Mundijala, a zatim i predstavnici Fudbalskog saveza Srbije – Ljubomir Lovrić (kasnije glavni i odgovorni urednik lista ,,Sport“), Ljubiša Broćić i Đorđe Veljković. U izvanrednoj atmosferi, pred blizu 5.000 vatrenih simpatizera, Timok je načinio prvorazredno iznenađenje i savladao crveno-bele sa 2:1, golovima Mladenovića u 36. i Pejovića u 66. minutu, dok je strelac za Beograđane bio Vladislav Bogićević u 88. minutu (iz jedanaesterca).
Na ovom meču Zvezda je nastupila u tada najjačem sastavu: Dujković, Drobnjak, Jevtić, Keri, Bogićević, Novković (Nikolić), Janković, Filipović, Panajotović, Karasi, Sušić (Jovanović). U uzvratnom prijateljskom susretu, odigranom nešto kasnije u Beogradu, „naljućeni“ crveno-beli, zbog prethodnog neočekivanog poraza i zadirkivanja iz Zaječara, u furioznom naletu naneli su pravu katastrofu Timoku, revanširali mu se „sa kamatom“, pokazali ko je, uistinu, bolji i deklasirali ga sa, čak, 13:1 (!).
Jedan zanimljiv detalj vezan je za gostovanje Zvezde u Zaječaru te 1972. godine i za odigravanje prijateljske utakmice sa Timokom. Predstavnici domaćih plavo-belih su zamolili tadašnjeg trenera crveno-belih, legendarnog Miljana Miljanića da, posle utakmice sa zaječarskim srpskoligašem, neizostavno poseti, kako rekoše, najvećeg i najvatrenijeg navijača Zvezde u ovom delu Srbije. U Njegoševu u licu broj 20 u Zaječaru otišli su, posle meča, Miljan, „tobdžija“ Bora Kostić i nekoliko novinara. Taj najverniji navijač bila je, na njihovo veliko iznenađenje, sredovečna žena, zabrađena crnom maramom – Kristina Živanović. Majka dvojice studenata veoma se obradovala najavljenoj poseti, uzvrpoljila se da što bolje dočeka retke i drage goste u svojoj skromnoj sobi, u kojoj su dominantno mesto zauzimala znamenja Crvene zvezde – zastavice, bedževi, značke, napisi iz novina… Dah joj je zastao kada je na poklon od Beograđana dobila klupsku spomen-knjigu, pa je dugo posle toga ostala bez reči, a uspela je jedino da prigušenim glasom, očito uzbuđena, upita zašto nije došao njen najveći ljubimac – Dragan Džajić.
U julu 1973. godine na stadionu pod Kraljevicom odigran je zanimljiv prijateljski susret između fudbalskih veterana Srbije i Timočke krajine, u kome su Zaječarci imali izuzetno retko zadovoljstvo da, pre svih, uživaju u majstorijama nekadašnjih Zvezdinih asova – golovima „bombardera“ Bore Kostića, bravurama Ivana Toplaka i lucidnim potezima Bate Ognjanova.
Gotovo deceniju kasnije, polovinom maja 1982. godine, pred više od 5.000 gledalaca, u Zaječaru je odigran atraktivan susret između Timokove „Generacije 45“ i veterana Crvene zvezde, koji je završen pobedom Beograđana sa 2:1 (1:0). Strelci za crveno-bele bili su Ostojić u 12. i Šekularac (iz jedanaesterca) u 46. minutu, a nastupili su u sledećem sastavu: Mikan Petrović, Karapandžić, Milićević, Pavlović, Ćorić, Popović, Antonijević, Ostojić, Lazarević, Šekularac i Aćimović, a igrali su još Mihajlović, Milošević i Škrbić.
Borani su, sedamdesetih i osamdesetih godina minulog veka, kada su bili članovi najkvalitetnije fudbalske divizije u bivšoj Jugoslaviji, imali priliku i retko zadovoljstvo da nekoliko sezona uživo gledaju klubove iz tadašnjeg elitnog društva: Zvezdu, Partizana, Dinamo, Hajduka, Vojvodinu… U vreme odigravanja utakmica, pogotovu sa članovima „velike četvorke“, ka „gradu bakra“ su iz ostalih gradova Timočke krajine (Zaječara, Negotina, Majdanpeka, Knjaževca, Boljevca, Kladova, Sokobanje…) autobusima i vozovima hrlili ljubitelji fudbala ka stadionu „kraj pirita“, kako bi na delu videli svoje ljubimce. Pre i posle toga, decenijama, najčešće vozom, timočki ljubitelji fudbala su vikendom odlazili u Niš, da „na licu mesta“ vide duele Radničkog sa (tada jugoslovenskom, a sada srpskom) prvoligaškom elitom, pre svih sa Zvezdom i Partizanom.
No, to nisu bili i jedini susreti timočkih ekipa sa klubovima iz Zvezdine porodice. Pre dve-tri godine odbojkaši Đerdapa iz Kladova bili su članovi Super lige Srbije, a najveće interesovanje u gradiću na Dunavu vladalo je upravo za gostovanje i mečeve sa beogradskom Crvenom zvezdom. Džudisti Bora godinama su bili uspešni članovi najelitinije državne lige, u kojoj su imali česte susrete na strunjačama sa momcima iz crveno-belog tabora.
Sportska takmičarska druženja sa vršnjacima iz beogradske Crvene zvezde imale su i mlađe selekcije Fudbalskog kluba Timok. U sezoni 2003/04. godine kadeti zaječarskog srpskoligaša su se takmičili, kao prethodni šampioni Kadetske lige Fudbalskog saveza Regiona istočne Srbije, u najkvalitetnijoj Kadetskoj ligi Srbije i, između ostalih najboljih timova u Republici, dva puta odmerili snage sa „jaranima“ iz Crvene zvezde. Oba puta mlađani Zaječarci su poraženi, ali su pružili žestok otpor kadetima crveno-belih, posebno u Zaječaru, kada je meč protekao u izuzetno prijateljskom tonu, a, kao da je reč o seniorskim sastavima, pratilo ga je nekoliko hiljada gledalaca. Na žalost, kadeti Timoka su, posle samo jedne sezone, morali da napuste ovaj rang takmičenja, a „klinci“ Zvezde su na kraju šampionata bili drugi sa 77 bodova (iza novosadske Vojvodine).
Izuzetno zanimljiv bio je i prijateljski duel, odigran 7. decembra 2005. godine, kada su pioniri Timoka i Crvene zvezde, za fudbalske sladokusce, na stadionu pod Kraljevicom odigrali nerešeno 1:1 i atraktivnim potezima oduševili nekoliko hiljada zaječarskih poklonika „najlepše sporedne stvari na svetu“.
Takođe treba istaći da su Timokovi kadeti bili članovi Kadetske lige Srbije i u sezoni 2006/07. godine, kada su, između ostalih susreta, opet dva puta „ukrstili koplja“ i sa vršnjacima iz Crvene zvezde. Njihovim stopama krenuli su sezonu kasnije (2007/08. godine) i pioniri Timoka koji su, kao prvaci Pionirske lige Fudbalskog saveza Regiona istočne Srbije, postali članovi najkvalitetnije pionirske lige Srbije i dva puta, u atraktivnim duelima, odmerili snage sa mladim kolegama iz crveno-belog tabora sa Topčiderskog brda.
Miodrag CEKOVIĆ
U sledećem nastavku:
Timočki sportisti najradije u – Zvezdu