Na starom gradskom groblju položeni su venci kod spomenika poginulim oslobodiocima Zaječara od Turaka
Zaječar danas obeležava 190 godina od oslobođenja od Turaka. Na spomenik Timočanima i Krajincima, oslobodiocima Zaječara iz 1833. godine, vence su položili i poštu odali predstavnici Grada Zaječara i boračkih organizacija. Opelo je služio episkop timočki Ilarion, a sasluživali su sveštenici Eparhije timočke.
U ime Grada Zaječara prisutne je na taj period, podsetio arheolog i istoričar Bora Dimitrijević.
„I u ovim teškim vremenima kroz koje Srbija ovih dana prolazi, Grad Zaječar, kao grad koji poštuje kulturu svog sećanja, smogao je snage da skromno, ali dostojanstveno obeleži 10. maj 1833. godine kada smo posle 367 godina ugledali prvu zoru slobode. U istoriji našeg grada bilo je više oslobađanja, 1833, 1878, 1918. i dva oslobađanja 1944. godine, jedno je bilo jednodnevno 7. septembra, i drugo 8. oktobra. Svi istoričari u Srbiji koji se bave istorijom 19. veka, od akademika Vladimira Stojančevića do Radoša Ljušića se slažu da je 10. maj najznačajniji datum u istoriji Zaječara“, kazao je Dimitrijević.
Tačno pre 190 godina, ustanici iz skoro svih krajeva istočne Srbije digli su se na oružje i krenuli da definitivno „skinu sa vrata“ jaram viševekovne turske okupacije i robovanja. Ako se izuzme kraći period slobode u Prvom srpskom ustanku, koji pamtimo po jednom od najvećih junaka tog vremena Hajduk Veljku Petroviću, Zaječar se od svog prvog pomena 1466. godine stalno nalazio pod vlašću Vidinskog pašaluka. Prva oslobodilačka ustanička puška ispaljena je 26. aprila, odnosno 8. maja u Svrljigu. Od tada se narodni bunt brzo kretao kroz celu Timočku i Negotinsku Krajinu. Započeti ustanak se proširio i ka Zaječaru koji su ustanici oslobodili dva dana kasnije. Na čelu narodnog ustanka u Zaječaru nalazio se knez Stanoje Marković i njegov sinovac Jeremije Zdravković. Pritisnuti masom razjarenog naroda, Turci su se povukli u Veliki Izvor. Tako je grad Zaječar bio oslobođen, ali ne i pošteđen jednog od najvećih stradanja u svojoj istoriji. Samo dva dana kasnije na obalama Crniog Timoka, gde se danas nalazi most prema selu došlo je do velikog okršaja između ustanika i mnogo jače i naoružane turske vojske. Tom prillikom stradalo je 126 boraca. Broj stradalih je sigurno bio mnogo veći jer su Turci počinili dosta ubistava van mesta bitke, ali njihova imena ostala su nepoznata, odnosno nezabeležena. Događaj koji stoji zapanćen kao Zaječarska seča okončan je dolaskom Milutina Ere Petrovića, Hajduk Veljkovog brata, koji je iste večeri stigao sa vojnim pojačanjem. Uspostavljena je narodna vlast i maja meseca 1833. godine praktično je bila privedena kraju oslobađanje istočne Srbije.
Svi koji su tu izginuli, bili su ukopani na tom mestu pa su docnije prenešeni na opšte groblje.
