Danas je u Zaječaru obeleženo 35 godina od smrti pozorišnog velikana Zorana Radmilovića
Minutom ćutanja i polaganjem venaca na spomenik svom sugrađaninu Zaječarci su se još jednom setili i odali dužnu poštu velikom glumcu. Cveće su položili zaposleni u Pozorištu Timočke krajine “Zoran Radmilović”.
Prisutnima se obratio Vladimir Đuričić, direktor Ustanove Narodno pozorište Timočke krajine – Centar za kulturu „Zoran Radmilović“.
„Danas obeležavamo dan kada je pre 35 godina, veliki srpski i jugoslovenski glumac i rođeni Zaječarac, Zoran Radmilović sa svoje pedeset i dve godine preminuo. Zoran još nije ni dostigao svoju glumačku zrelost. Neki su možda i ne primereno glumačke uloge uporedili sa mehurom od sapunice koji je sjajan, blještav i leti ali ne traje dugo. Međutim veliki majstori glume, među kojima je sigurno i Zoran Radmilović su od nekih svojih uloga stvorili ne mehur od sapunice nego zvezde sjajne, zvezde koje ni posle više decenija ne blede. Njegovih uloga se sećaju mnogi. Zoran traje zahvaljujući Radovanu, Ibiju i mnogim drugim ulogama u pozorištu, na filmu i u serijama. Mi koji ovde s ljubavlju negujemo sećanje na Zorana kroz festival i mnoge akcije u Pozorištu, ovih meseci smo sprečeni, kao i druge kolege, da radimo. Nadamo se da će i ova muka uskoro proći i da ćemo moći u drugoj polovini oktobra da održimo 29. festival u spomen nanašeg velikog Radmilovića“, navodi Đuričić.
Mladi glumac zaječarskog pozorišta Branislav Mijatović kaže da je sanjao da postane glumac kao Zoran Radmilović.
„Sama odgovornost tog imena nosi, barem kada sam ja u pitanju, neku drugu vrstu odgovornosti koja se odnosi na moj san. Neko ko odrasta u Zaječaru kao ja, odrasta uz san da bude kao Zoran Radmilović. Tako da to nije samo poštovanje prema jednom velikom liku i delu, jednog od najvećih glumaca sa ovih prostora, nego nekako poštovanje prema sopstvenom snu“, kaže Mijatović.
Zoran Radmilović je rođen 11. maja 1933. godine u Zaječaru, a preminuo 21. jula 1985. u Beogradu. Kremiran je, a njegova urna se nalazi u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.
Bio je velikan srpskog i jugoslovenskog glumišta, i iza sebe je ostavio neizbrisiv trag.
Prvi put se u glumi oprobao u KUD „Ivo Lola Ribar“. Nakon toga je upisao glumu na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju i započeo karijeru u Beogradskom dramskom pozorištu (1962—1968), u kome najpre nastupa u manje značajnim predstavama.
Kada je Ljuba Tadić 1964. godine napustio glavnu ulogu u „Kralju Ibiju“ na njegovo mesto došao je Radmilović, na sceni Ateljea 212. Ova predstava je doživela veliki uspeh kako na našim prostorima tako i na gostovanjima u Parizu, Moskvi, Njujorku, Veneciji. Član Ateljea 212 postao je 1968. godine i u njemu je glumio sve do smrti.
Uloga koja je Zorana proslavila i učinila nezaboravnim i po kojoj je dobio titulu „kralja humora i improvizacije“ bila je uloga u pozorišnoj predstavi „Radovan Treći“, koju je odigrao 299 puta.
Na filmu je debitovao 1962. godine, u ostvarenju Jovana Živanovića Čudna devojka. Odigrao oko dvadeset uloga.
Dobitnik je Oktobarske nagrade grada Beograda i nagrade „Dobričin prsten“.
Ulica u kojoj se nalazi Radmilovićeva rodna kuća dobila je njegovo ime, pozorište takođe, a u blizini Pozorišta, kod gradske biblioteke podignut mu je doličan spomenik, 2008. godine. Od tada, svake godine 21. jula, u Zoranovu cast, predstavnici zaječarskog teatra polažu vence i cveće na njegov spomenik.
U njegovu čast od 1988. godine dodeljuje se Nagrada Zoran Radmilović u okviru Sterijinog pozorja u Novom Sadu, a od 1992. godine i nagrada „Zoranov brk“ na manifestaciji „Dani Zorana Radmilovića“ u Zaječaru.
Video u prilogu